Nederlandse scans
Door: Annemieke
Blijf op de hoogte en volg annemieke
29 Augustus 2007 | Nederland, Amstelveen
De afgelopen week had ik weer een aantal onderzoeken in het ziekenhuis maar deze keer in Amsterdam oftewel het bekende en vertrouwde VU ziekenhuis voor mij waar ik ruim 7 jaar geleden voor het eerst kwam.
Heerlijk om weer in het Nederlands met mijn artsen Prof Pinedo en Dr Goerree te overleggen, wel met constante verbinding met Nantes Prof Bodiere en Dr Salaun niet te vergeten, die er wel bovenop blijven zitten gelukkig.
Er is sinds ik terug ben veel gebeurd en vooral emotioneel heb ik het erg moeilijk wat ik totaal niet had verwacht, John is daarin mijn grote steun gelukkig en zijn we alleen maar dichter naar elkaar toe gegroeid.
Prof Pinedo is sinds maandagavond weer in Nederland terug, hij had congressen in de USA maar sindsdien is er elke avond en dag telefonisch contact wat we het beste kunnen doen in alle opzichten.
Voor deze week had hij gelijk een nieuwe scan ingepland een PET-CT scan in één apparaat wat wel zo prettig is.
Gisterenavond begon de voorbereiding van de scan, ik mocht na mijn avondeten 18.00 niet meer eten en moest vanaf 20.00 een drankje gaan drinken E.Z.-CAT een halve liter, wat wel redelijk te doen is.
Vanochtend om 05.30 de wekker gezet en op dat tijdstip moest ik weer een halve liter E.Z.-CAT drinken, om 07.30 een liter water drinken en verder mocht ik niets gebruiken.
In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik een infuus en gelukkig prikte ze in één keer goed, ik had wel emla verdovingspleisters uit Nantes mee genomen en die helpen geweldig.
Afgelopen week in de VU vroeg ik daarom, maar ze hebben ze niet en ze doen daar ook niet aan, wel kon ik een bananenspray krijgen die ze voor kinderen gebruiken maar dat verdoofd alleen de bovenkant en niet van binnen, dus zodra ze door je huid heen gaan voel je nog alles.
Als je lang blijft door zeuren hebben ze een soort creme waar je een pleister overheen plakt en dat moet hetzelfde doen als de emla pleisters, maar bij mij niet.
Als ik 10 September weer naar Nantes ga is het eerste wat ik doe vragen om Emla pleisters.
Nadat het infuus goed zat hebben ze eerst bloed afgenomen, heel lief zodat ik niet daarna nog een keer bloed moest gaan prikken op een geheel andere afdeling.
Daarna kwam het loden karretje weer aanrijden met een hele grote injectie van lood en daar zit dan een radioactieve suiker in die mijn lichaam ingaat, het ging prima en zodra het erin zit gaat de verpleging weg en de deur gaat dicht.
Wel kreeg ik dekens over mij heen en om weer een experiment met mij te doen kreeg ik deze keer een electrische deken in mijn nek zodat mijn lichaam goed warm blijft.
Ik mag dan een uur niet bewegen en praten want anders gaat het spul in mijn spieren zitten en dat is niet de bedoeling, het moet naar de tumoren gaan.
Na een uur werd ik opgehaald door de verpleging en mag je in een speciale wachtruimte voor mensen met een hoog stralingsniveau zitten en daar was het ook weer een uur wachten om het te laten intrekken.
Na een uur mocht ik mee naar de nieuwe scan de PET - CT scan in één apparaat, door Prof Pinedo geregeld in de VU wat voor patienten heel fijn is omdat je dan maar in één apparaat moet en niet in twee.
Daar moest ik alles uitdoen waar metaal inzit, bh, broek met gulp etc, ik was voorbereid en had een fijn huispak en pantoffeltjes bij me voor de warmte.
Ruimtes waar scans staan zijn namelijk altijd ijskoud.
Daar mag je op een heel smal bed liggen ala brancard waar je niet te dik voor moet zijn.
Voor de kou kreeg ik nog een deken om me heen en werd ik geheel vastgebonden met riemen, mijn armen moest ik boven mijn hoofd houden en die werden ook vast gebonden, net als mijn hoofd.
Dan word je heel langzaam in de scan geschoven en dat duurt dan een uur voordat ik gescant ben, wel van knieen tot en met hoofd, na een uur zat de PET scan erop en mochten mijn armen naar beneden wat het zwaarste was van dat uur.
Het infuus werd nu aangesloten op de scan en een contrast vloeistof werd ingespoten terwijl ik weer door de scan geschoven werd.
Dat voelt vreselijk, je krijgt het door je gehele lichaam warm en het voelt aan alsof je in je broek plast wat gelukkig niet zo is, ik word er ook zeer misselijk van.
Na 10 minuten was de CT scan dan ook klaar en werd ik los gemaakt.
De verpleging was zo aardig en behulpzaam want ik was er echt dood en dood ziek van.
Wel kreeg ik het advies om 4 uur bij Nathan uit de buurt te blijven vanwege het radioactieve spul in mijn lichaam.
Veel drinken om het uit te plassen en rusten.
Ik heb vandaag dan ook weer veel geslapen nadat ik terug was uit het ziekenhuis.
Deze uitslag is zeer van belang voor Nantes, ze zullen nu goed gaan kijken naar de tumoren bij mijn lever en in mijn hals, ik ben benieuwd of ze nu ook nog wat bij mijn long kunnen zien waar ze het al jaren over hebben.
In December zal ik nog zo'n scan moeten maken en dat is het vergelijkingsmateriaal, 3 maanden na de injectie en 6 maanden na de injectie.
In December zullen we echt meer weten en dan hoop ik de vlag hier uit te kunnen hangen.
Morgen krijg ik ook de uitslag van mijn bloed en dat zal ook spannend zijn.
Dan heb ik weer Maandag 10 September een afspraak in Nantes met Prof Bodiere en Dr Salaun.
Liefs en een kus van een uitgeputte Annemieke
Heerlijk om weer in het Nederlands met mijn artsen Prof Pinedo en Dr Goerree te overleggen, wel met constante verbinding met Nantes Prof Bodiere en Dr Salaun niet te vergeten, die er wel bovenop blijven zitten gelukkig.
Er is sinds ik terug ben veel gebeurd en vooral emotioneel heb ik het erg moeilijk wat ik totaal niet had verwacht, John is daarin mijn grote steun gelukkig en zijn we alleen maar dichter naar elkaar toe gegroeid.
Prof Pinedo is sinds maandagavond weer in Nederland terug, hij had congressen in de USA maar sindsdien is er elke avond en dag telefonisch contact wat we het beste kunnen doen in alle opzichten.
Voor deze week had hij gelijk een nieuwe scan ingepland een PET-CT scan in één apparaat wat wel zo prettig is.
Gisterenavond begon de voorbereiding van de scan, ik mocht na mijn avondeten 18.00 niet meer eten en moest vanaf 20.00 een drankje gaan drinken E.Z.-CAT een halve liter, wat wel redelijk te doen is.
Vanochtend om 05.30 de wekker gezet en op dat tijdstip moest ik weer een halve liter E.Z.-CAT drinken, om 07.30 een liter water drinken en verder mocht ik niets gebruiken.
In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik een infuus en gelukkig prikte ze in één keer goed, ik had wel emla verdovingspleisters uit Nantes mee genomen en die helpen geweldig.
Afgelopen week in de VU vroeg ik daarom, maar ze hebben ze niet en ze doen daar ook niet aan, wel kon ik een bananenspray krijgen die ze voor kinderen gebruiken maar dat verdoofd alleen de bovenkant en niet van binnen, dus zodra ze door je huid heen gaan voel je nog alles.
Als je lang blijft door zeuren hebben ze een soort creme waar je een pleister overheen plakt en dat moet hetzelfde doen als de emla pleisters, maar bij mij niet.
Als ik 10 September weer naar Nantes ga is het eerste wat ik doe vragen om Emla pleisters.
Nadat het infuus goed zat hebben ze eerst bloed afgenomen, heel lief zodat ik niet daarna nog een keer bloed moest gaan prikken op een geheel andere afdeling.
Daarna kwam het loden karretje weer aanrijden met een hele grote injectie van lood en daar zit dan een radioactieve suiker in die mijn lichaam ingaat, het ging prima en zodra het erin zit gaat de verpleging weg en de deur gaat dicht.
Wel kreeg ik dekens over mij heen en om weer een experiment met mij te doen kreeg ik deze keer een electrische deken in mijn nek zodat mijn lichaam goed warm blijft.
Ik mag dan een uur niet bewegen en praten want anders gaat het spul in mijn spieren zitten en dat is niet de bedoeling, het moet naar de tumoren gaan.
Na een uur werd ik opgehaald door de verpleging en mag je in een speciale wachtruimte voor mensen met een hoog stralingsniveau zitten en daar was het ook weer een uur wachten om het te laten intrekken.
Na een uur mocht ik mee naar de nieuwe scan de PET - CT scan in één apparaat, door Prof Pinedo geregeld in de VU wat voor patienten heel fijn is omdat je dan maar in één apparaat moet en niet in twee.
Daar moest ik alles uitdoen waar metaal inzit, bh, broek met gulp etc, ik was voorbereid en had een fijn huispak en pantoffeltjes bij me voor de warmte.
Ruimtes waar scans staan zijn namelijk altijd ijskoud.
Daar mag je op een heel smal bed liggen ala brancard waar je niet te dik voor moet zijn.
Voor de kou kreeg ik nog een deken om me heen en werd ik geheel vastgebonden met riemen, mijn armen moest ik boven mijn hoofd houden en die werden ook vast gebonden, net als mijn hoofd.
Dan word je heel langzaam in de scan geschoven en dat duurt dan een uur voordat ik gescant ben, wel van knieen tot en met hoofd, na een uur zat de PET scan erop en mochten mijn armen naar beneden wat het zwaarste was van dat uur.
Het infuus werd nu aangesloten op de scan en een contrast vloeistof werd ingespoten terwijl ik weer door de scan geschoven werd.
Dat voelt vreselijk, je krijgt het door je gehele lichaam warm en het voelt aan alsof je in je broek plast wat gelukkig niet zo is, ik word er ook zeer misselijk van.
Na 10 minuten was de CT scan dan ook klaar en werd ik los gemaakt.
De verpleging was zo aardig en behulpzaam want ik was er echt dood en dood ziek van.
Wel kreeg ik het advies om 4 uur bij Nathan uit de buurt te blijven vanwege het radioactieve spul in mijn lichaam.
Veel drinken om het uit te plassen en rusten.
Ik heb vandaag dan ook weer veel geslapen nadat ik terug was uit het ziekenhuis.
Deze uitslag is zeer van belang voor Nantes, ze zullen nu goed gaan kijken naar de tumoren bij mijn lever en in mijn hals, ik ben benieuwd of ze nu ook nog wat bij mijn long kunnen zien waar ze het al jaren over hebben.
In December zal ik nog zo'n scan moeten maken en dat is het vergelijkingsmateriaal, 3 maanden na de injectie en 6 maanden na de injectie.
In December zullen we echt meer weten en dan hoop ik de vlag hier uit te kunnen hangen.
Morgen krijg ik ook de uitslag van mijn bloed en dat zal ook spannend zijn.
Dan heb ik weer Maandag 10 September een afspraak in Nantes met Prof Bodiere en Dr Salaun.
Liefs en een kus van een uitgeputte Annemieke
-
29 Augustus 2007 - 21:59
Janus:
Annemiek,
we hebben lang gewacht op een update.
We weten nu waarom.
Wat een gedoe om een verdovingspleister ,neem maar een flinke doos mee uit Nantes.
En dat wachten in een kamer met andere radioactieve mensen, brrrr.
Ik bedenk me ineens is dat niet gevaarlijk al die wachtende ''stralende'' mensen op een kleine oppervlakte.
Wachten op dingen, uitslagen nieuws.
Wachten is een vervelend iets, in ons vak is het vaak wachten op iemand of techniek. We wennen er aan, we leren ermee werken, we proberen het een beetje te sturen, maar dit is toch anders, dit heeft met jezelf te maken en dat is niet leuk.
Toch gaat het je lukken je staat op en daar is je familie, je veilige haven.
En niet te vergeten een heel heel veel vrienden.
Ik wacht nu op een sms dat Ineke veilig is aangekomen in Nieuw Zeeland. Ik vertel je de details wel later.
Ik kan niet wachten op je bloeduitslag, ik sms ze meteen naar Ineke, die leeft aan de andere kant van de bol met je mee.
Ik ga in bad en naar bed.
tot lees.
En voor de nachtzusters (en broeders) die dit lezen
een rustige wacht.
XXXXXX
Janus ( ff 3 weken zonder Ineke) :-(.
-
30 Augustus 2007 - 03:32
Franklin:
hoi lief..
even volhouden , je weet gelukkig heel goed waar je het voor doet
duim voor je
xx franklin
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
