Maandag check
Door: Annemieke
Blijf op de hoogte en volg annemieke
23 Juli 2007 | Frankrijk, Nantes
Na een heerlijke zondag in La Baule te hebben door gebracht, in de zon terwijl het in Nantes aan het regenen was, wandelen in de winkelstraat, een wandeling van 1,5 uur over de boulevard en daarna gegeten in restaurant "Seasons" op het strand kwamen we pas om 23.00 thuis en moest ik vandaag weer voor de maandag check naar het ziekenhuis.
Toch best spannend hoe mijn bloed gereageerd heeft op de bloedplaatjes transfusie en daar zou ik vandaag dan achter komen.
We hadden om 09.00 een afspraak en bij de balie waar we ons melden wisten ze van niets, was ook wel moeilijk comuniceren, zij geen engels en ik geen frans, maar uiteindelijk begreep ik wel dat ze me weg wilden hebben en of ik morgen maar terug wilden komen.
Er werd heen en weer gebeld en niemand van mijn artsen was vandaag aanwezig, wat ik wist, maar er zou een vervanger zijn hadden ze mij vrijdag beloofd.
Er klopte weer heel fijn niets van, net zoals afgelopen vrijdag met de transfusie, maar ik ben ik niet, als ik me daar iets van aan trek.
Lang met deze dame praten had geen zin merkte ik al snel op, dus ik besloot om gewoon zelf door te stormen naar de kamer waar geprikt word en ervoor te zorgen dat mijn bloed gecheckt zou worden.
Er was een oudere verpleegster aan het prikken en ik legde uit dat ik geprikt moest worden, en dat ik speciaal hier ben voor een speciale behandeling.
Ze keek me aan als een geit die bevrijd moet worden, fijn klusje voor ons Nicole.
Gelukkig de patient in de stoel bleek engels te kunnen praten en hielp mij fijn als tolk.
Waarop deze verpleegster mij boos aankeek en riep dat zij wist wie ik was en dat ik zo geprikt zou worden.
Gelukkig wat moest gebeuren zou gebeuren, alleen de negatieve energie die je dan kwijt bent is zo vermoeiend.
Na een half uur werd ik binnen geroepen maar John mocht beslist niet mee naar binnen, John liep gewoon mee en ging gelijk met deze dame in discussie en ze begreep dat het geen zin had om daarmee door te gaan.
Ze was niet erg handig in het prikken ondanks haar leefdtijd, zou ze het expres hebben gedaan de bitch, woensdag hoop ik toch weer op mijn favoriete prik verpleegster.
Deze keer was het nog langer wachten dan normaal, maar één of andere arts die ik nog nooit gezien had riep mij binnen, hij had waarschijnlijk medelijden met mij en dacht ach die roep ik maar binnen.
Hij had wel de juiste uitslag papieren bij zich en riep al lopend op de gang naar zijn kamer dat het allemaal goed was.
In zijn kamer probeerde ik hem nog wat vragen te stellen maar dat was in het engels niet zo handig en de antwoorden daarop wist hij ook niet.
Uiteindelijk stonden we dan om 11.45 buiten met het A4tje met uitslagen die ik nu ondertussen zelf ook goed kan ontcijferen.
De bloedplaatjes waren na de bloedtransfusie van afgelopen vrijdag gelukkig gestegen van 17.000 naar 39.000 dus mijn bloed had daar goed op gereageerd, het is nog steeds niet wat het moet zijn tussen de 150.000 en 400.000 maar het is omhoog gegaan.
Mijn witte bloed lichaampjes waren wel gedaald van 24.000 naar 18.000, dat hoort normaal te liggen tussen de 40.000 en 100.000.
Woensdag is Dr. Salaun erweer en dan ga ik alles wel even goed doornemen en dan laat ik mijn ongenoegen ook wel even merken want hoe het de afgelopen tijd gaat zint mij totaal niet.
Als ik niet zo mondig was en ben, ook al is het niet in het frans, had ik me naar huis laten sturen en daar baal ik goed van.
John heeft me lekker mee uit lunchen genomen en we hebben wel getoost op het resultaat dat de bloedtransfusie goed door mijn bloed is geaccepteerd want dat was best wel weer spannend.
Vanavond gaan we eten bij mijn nieuwe franse vrienden thuis en dat zal vast wel weer gezellig worden.
Een hele dikke knuffel van een gefrustreerde Annemieke
Toch best spannend hoe mijn bloed gereageerd heeft op de bloedplaatjes transfusie en daar zou ik vandaag dan achter komen.
We hadden om 09.00 een afspraak en bij de balie waar we ons melden wisten ze van niets, was ook wel moeilijk comuniceren, zij geen engels en ik geen frans, maar uiteindelijk begreep ik wel dat ze me weg wilden hebben en of ik morgen maar terug wilden komen.
Er werd heen en weer gebeld en niemand van mijn artsen was vandaag aanwezig, wat ik wist, maar er zou een vervanger zijn hadden ze mij vrijdag beloofd.
Er klopte weer heel fijn niets van, net zoals afgelopen vrijdag met de transfusie, maar ik ben ik niet, als ik me daar iets van aan trek.
Lang met deze dame praten had geen zin merkte ik al snel op, dus ik besloot om gewoon zelf door te stormen naar de kamer waar geprikt word en ervoor te zorgen dat mijn bloed gecheckt zou worden.
Er was een oudere verpleegster aan het prikken en ik legde uit dat ik geprikt moest worden, en dat ik speciaal hier ben voor een speciale behandeling.
Ze keek me aan als een geit die bevrijd moet worden, fijn klusje voor ons Nicole.
Gelukkig de patient in de stoel bleek engels te kunnen praten en hielp mij fijn als tolk.
Waarop deze verpleegster mij boos aankeek en riep dat zij wist wie ik was en dat ik zo geprikt zou worden.
Gelukkig wat moest gebeuren zou gebeuren, alleen de negatieve energie die je dan kwijt bent is zo vermoeiend.
Na een half uur werd ik binnen geroepen maar John mocht beslist niet mee naar binnen, John liep gewoon mee en ging gelijk met deze dame in discussie en ze begreep dat het geen zin had om daarmee door te gaan.
Ze was niet erg handig in het prikken ondanks haar leefdtijd, zou ze het expres hebben gedaan de bitch, woensdag hoop ik toch weer op mijn favoriete prik verpleegster.
Deze keer was het nog langer wachten dan normaal, maar één of andere arts die ik nog nooit gezien had riep mij binnen, hij had waarschijnlijk medelijden met mij en dacht ach die roep ik maar binnen.
Hij had wel de juiste uitslag papieren bij zich en riep al lopend op de gang naar zijn kamer dat het allemaal goed was.
In zijn kamer probeerde ik hem nog wat vragen te stellen maar dat was in het engels niet zo handig en de antwoorden daarop wist hij ook niet.
Uiteindelijk stonden we dan om 11.45 buiten met het A4tje met uitslagen die ik nu ondertussen zelf ook goed kan ontcijferen.
De bloedplaatjes waren na de bloedtransfusie van afgelopen vrijdag gelukkig gestegen van 17.000 naar 39.000 dus mijn bloed had daar goed op gereageerd, het is nog steeds niet wat het moet zijn tussen de 150.000 en 400.000 maar het is omhoog gegaan.
Mijn witte bloed lichaampjes waren wel gedaald van 24.000 naar 18.000, dat hoort normaal te liggen tussen de 40.000 en 100.000.
Woensdag is Dr. Salaun erweer en dan ga ik alles wel even goed doornemen en dan laat ik mijn ongenoegen ook wel even merken want hoe het de afgelopen tijd gaat zint mij totaal niet.
Als ik niet zo mondig was en ben, ook al is het niet in het frans, had ik me naar huis laten sturen en daar baal ik goed van.
John heeft me lekker mee uit lunchen genomen en we hebben wel getoost op het resultaat dat de bloedtransfusie goed door mijn bloed is geaccepteerd want dat was best wel weer spannend.
Vanavond gaan we eten bij mijn nieuwe franse vrienden thuis en dat zal vast wel weer gezellig worden.
Een hele dikke knuffel van een gefrustreerde Annemieke
-
23 Juli 2007 - 18:18
Franklin:
kop hoor annemiek
ik ken je inmiddels wel een beetje, je laat je nooit met een kluitje in het riet sturen
maar dat moeten ze in franrijk nog leren;))
liefs franklin -
23 Juli 2007 - 19:26
Louise:
He Thelma,
Houd vol, de stoottroepen komen eraan! Je mag vervelende fransen slaan, no problemo, wel merci na afloop zeggen. Zijn ze daar nou helemaal gek geworden! Donderdag kom ik je weer helpen, tot die tijd moet John nog maar even de bitch uithangen, je kan 'm vast wel een spoedcursus geven....
Kus, Louise -
23 Juli 2007 - 19:38
Meine:
Lieve Annemiek,
zo gaat het wel lekker hè.
Als ze iets van je willen, wat je wel verstaat maar niet wilt, zeg je maar: je ne comprends pas, je Hollandaise, ofwel ikke niet begrijp, ikke Nederlandse! Wat een stelletje sukkels. Gelukkig heb je ook goede ervaringen, maar hopen dat jouw artsen er de volgende keer weer zijn.
Gelukkig is de waarde van je bloedplaatjes gestegen. Ga zo door!
Fijn dat je ook weer naar het strand kon, mijn ervaringen in Bretagne was dat het aan het strand schitterend weer was en vaak 5 km verderop een gitzwarte lucht! Hier zeikt het weer van de regen en morgen wordt het nog minder! Je zal maar vakantie hebben.
He, niet gefrustreerd zijn, laat dat de franzosen maar zijn, jij bent immers de patient en zij de artsen en verpleging: de verantwoordelijkheid ligt dus bij hen!
Hou vol!
Liefs en kus, groeten aan John,
Meine
-
23 Juli 2007 - 20:19
Hadas:
Je laat je niet kennen en zo ken ik (en ik denk wij allemaal hier)jou!!! Gewoon doorgaan totdat je hebt wat je wilt. Goed dat die transfusie zo mooi werk heeft verricht. Volhouen!!!!!!!!!!!!! Het regent hier vreselijk, heb weer eens een lekkage in mijn huiskamer, getver!!!
Bon appetit et un gros bisou x -
24 Juli 2007 - 06:35
Martin:
Als er één een groote vergter is tegen "het kwaat" ben jij het wel.
Het spreek woord zegt: de laatste loodjes wegen het zwaarst. zoals je weet
Maar jij die als zoveel mee heb gemaakt red dit wel . gelukkig heb je Jhon, en je hartvriendin en vele die in gedachten je steunen en mee leven zo als wij
Groetjes Martin -
24 Juli 2007 - 06:50
Viktor:
Lieve Annemieke,
Wat een verhaal. Met de franse slag noemen ze dat toch? Zit niet zo in mijn spreekwoorden. Hou vol kanjer! Dries Roelvink komt met zijn eigen speelfilm trouwens.... I love Dries! Leuk he?! Kan niet wachten. Kus Vik. -
02 Augustus 2007 - 20:24
Martilly:
Lieve Annemiek,
Je maakt wel wat mee zeg,hoop dat de zon eindelijk voor je gaat schijnen. Ben blij dat de bloedplaatjes gestegen zijn, houden zo!!!! Dikke kus Martin en Tilly
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
