Onkruid
Door: Nicole
Blijf op de hoogte en volg annemieke
17 Juli 2007 | Frankrijk, Nantes
Het was 13 mei 2000. In Enschede voltrok zich een complete ramp. Een hele wijk werd door vuurwerk de lucht ingeblazen.
Het was 13 mei 2000. In het AMC voltrok zich ook een ramp. Voor jou zakte de grond onder je voeten weg.
Diagnose schildklierkanker, zeldzame vorm, niets aan te doen, nog een jaar of twee te leven.
Je hebt een meisje van amper anderhalf jaar oud en je krijgt je doodvonnis koud voorgeschoteld. Wat doe je dan in godsnaam.
.
Ik heb er juist in deze periode veel met je over gesproken.
Over hoop, geloof, overleven, vechten.
Over tegenslagen, mooie momenten, vriendschap en wonderen.
Maar vooral over doorzettingsvermogen.
Ik weet dat je je gelukkig niet vaak ziek voelt, dat lijkt het allemaal makkelijker te maken. Maar ook onrealistisch. Voor jou en voor je omgeving.
Wie wil er nou in godsnaam geloven dat je toch echt ziek bent, je ziet er blakend uit, bruist van het leven, maar ondertussen.
Je vraagt ook niet om medelijden, zo zit je niet in elkaar.
Het is inmiddels zeven jaar later, op 13 mei 2007 baar je je fantastische zoon Nathan. Een hartewens wordt vervuld, een broertje voor Beryl.
Je bent zo gelukkig. Je schreeuwt het van de daken. Geeft interviews in kranten en tijdschriften om uit te leggen hoe positief jij je leven met
kanker weet in te vullen. Je geeft andere mensen moed met jouw energie.
En ik weet dat je je nooit aan regels houdt. Dus ook niet aan de toegezegde
twee jaar in 2000. Wat kunnen sommige doktoren zich toch vergissen.
Ze weten natuurlijk niet dat jij onder het hoofdstuk onkruid valt.
En onkruid vergaat tenslotte niet. Je bent eigenlijk een soort van Haagwinde,
prachtige witte bloemen en hoe meer je ze probeert te bestrijden, des te sterker
het opbloeit.
Lieve Annemieke, deze maanden in Nantes zijn vast niet voor niets geweest.
Het was afzien voor je om zolang zonder je gezin te moeten leven, maar als
een ware Haagwinde bloei je juist daardoor extra op na de hereniging.
We willen allemaal nog ontzettend veel last hebben van die prachtige kruipende
witte bloemen, die dwars overal doorheen gaan.
Dus blijf zoals je bent, vechten en doorzetten vol positieve energie.
Liefs, N.
Het was 13 mei 2000. In het AMC voltrok zich ook een ramp. Voor jou zakte de grond onder je voeten weg.
Diagnose schildklierkanker, zeldzame vorm, niets aan te doen, nog een jaar of twee te leven.
Je hebt een meisje van amper anderhalf jaar oud en je krijgt je doodvonnis koud voorgeschoteld. Wat doe je dan in godsnaam.
.
Ik heb er juist in deze periode veel met je over gesproken.
Over hoop, geloof, overleven, vechten.
Over tegenslagen, mooie momenten, vriendschap en wonderen.
Maar vooral over doorzettingsvermogen.
Ik weet dat je je gelukkig niet vaak ziek voelt, dat lijkt het allemaal makkelijker te maken. Maar ook onrealistisch. Voor jou en voor je omgeving.
Wie wil er nou in godsnaam geloven dat je toch echt ziek bent, je ziet er blakend uit, bruist van het leven, maar ondertussen.
Je vraagt ook niet om medelijden, zo zit je niet in elkaar.
Het is inmiddels zeven jaar later, op 13 mei 2007 baar je je fantastische zoon Nathan. Een hartewens wordt vervuld, een broertje voor Beryl.
Je bent zo gelukkig. Je schreeuwt het van de daken. Geeft interviews in kranten en tijdschriften om uit te leggen hoe positief jij je leven met
kanker weet in te vullen. Je geeft andere mensen moed met jouw energie.
En ik weet dat je je nooit aan regels houdt. Dus ook niet aan de toegezegde
twee jaar in 2000. Wat kunnen sommige doktoren zich toch vergissen.
Ze weten natuurlijk niet dat jij onder het hoofdstuk onkruid valt.
En onkruid vergaat tenslotte niet. Je bent eigenlijk een soort van Haagwinde,
prachtige witte bloemen en hoe meer je ze probeert te bestrijden, des te sterker
het opbloeit.
Lieve Annemieke, deze maanden in Nantes zijn vast niet voor niets geweest.
Het was afzien voor je om zolang zonder je gezin te moeten leven, maar als
een ware Haagwinde bloei je juist daardoor extra op na de hereniging.
We willen allemaal nog ontzettend veel last hebben van die prachtige kruipende
witte bloemen, die dwars overal doorheen gaan.
Dus blijf zoals je bent, vechten en doorzetten vol positieve energie.
Liefs, N.
-
16 Juli 2007 - 23:48
Meine:
Mooi om de hereniging te zien! Annemiek (ligt natuurlijk al in bed...) veel plezier en sterkte weer morgen, euh ik bedoel vandaag, in het ziekenhuis. Groeten aan John.
Nicole, zo te zien slaap jij nog niet. Bedankt voor je verslaglegging, ondanks de ernst toch een waar genoegen!
Wens ook jou een fijn hereniging met jouw gezin. Je hebt het meer dan verdiend!!.
Groeten, liefs en kus,
Meine -
17 Juli 2007 - 03:18
Franklin:
Mooi gezegt nicole
je bent een bijzonder mens en dat ben je
Liefs franklin -
17 Juli 2007 - 05:05
Sabine:
lieve Miek, geniet heerlijk van de week met jouw mannen. Wij proberen vandaag terug te vliegen naar Seillans om de rest van de vakantie weer op te pikken. Ik kan in Seillans niet het internet op, dus ik kan niet echt reageren op wat er allemaal gebeurd met jou. Maar weet, je bent niet weg te denken uit mijn gedachtes, en we drinken heeeeeeel veel glazen rose op jou! Heel veel sterkte gewenst, ook met de a.s. bloedtransfusies, en uiteraard hele dikke kussen van ons! XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
-
17 Juli 2007 - 05:15
Elma:
Lieve Nicole,
Mooier kon je dat niet verwoorden!
Lieve Annemiek,
Ik sluit me daar helemaal bij aan en geniet van je mannetjes.
Kus,
El -
17 Juli 2007 - 06:17
Esther:
Lieve Nicole,
ik weet niet of je nog terug komt in Nantes, maar het is echt(het is al vele malen eerder gezegd) geweldig om zo een vriendin te hebben als jij, vriendinnen hebben we allemaal maar 1 zoals jij,lachen huilen praten de "beest uithangen" is volgens mij bijzonder, uitzonderlijk en fantastisch.
Lieve Nicole heel veel geluk thuis bij je gezin. En je man en kinderen verdienen ook een pluim. Veel groetjes Esther. -
17 Juli 2007 - 06:21
Annemieke:
Lieve Nicole,
Onkruid kan vaak het beste groeien en bloeien als het beschut staat en uit de wind gehouden wordt, ik ben dan wel geen Rob Verlinden maar dat weet ik nog net wel.
Jij bent zo´n andere bloem of plant, hoe je het noemen wilt, zonder jou kan ik niet zo zijn.
Kus Annemieke -
17 Juli 2007 - 08:42
Dolly/chère:
Lieve Nicole, heel ontroerend op de vroege morgen. Ga zo door, love you.dolly/chère
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
