Woensdag check
Door: Annemieke
Blijf op de hoogte en volg annemieke
25 Juli 2007 | Frankrijk, Nantes
Heel vroeg ging de wekker 06.30 en het zou moeilijk worden want John en Nathan vertrokken vanochtend.
Eerst broodjes met ei bakken, koelbox inruimen, en de tassen inpakken met heel veel kleding van mij die ik hier toch niet draag.
Nathan was niet wakker te krijgen maar rond 08.30 hebben we hem dan toch zelf maar wakker gemaakt, anders zouden ze te laat vertrekken.
Samen naar de autoverhuur gereden om een auto voor mij te huren en daar was dan het vreselijk moeilijke moment, afscheid nemen.
Met tranen in mijn ogen knuffelde ik Nathan en hij gaf mij kusjes zoals altijd en zwaaide er lustig op los, hij had totaal niet in de gaten waarom ik zo verdrietig was want zwaaien en kusjes geven is toch leuk.
Na John en Nathan nog een keer geknuffeld te hebben reden ze weg en ja ik moest om 09.00 voor de woensdag check in het ziekenhuis zijn, zelfs bijna vergeten door alle emoties.
Iets over negenen kwam ik daar binnen, de receptie zei mij netjes gedag, na Maandag is dat wel veranderd.
Terwijl ik naar het laboratorium liep zag ik mijn favoriete prikzuster, die trok ik gelijk aan haar arm mee het laboratorium in, ze begreep gelukkig waarom ik dat deed en binnen 5 minuten was ik geprikt en begon het wachten weer.
De wachtkamer inlopende sprak een meisje met een witte jas mij aan dat zij mij vandaag de uitslag zou vertellen want er waren geen andere artsen aanwezig, voor mijn gevoel was ze met haar ontgroening nog bezig.
Mijn verbazing was des te groter want weer geen Dr.Salaun of andere artsen die ik in het begin van de kuur wel steeds ontmoet had en nu zich niet meer lieten zien.
Ondertussen was Milika op het vliegveld van Nantes al geland om 10.00, die zou ik ophalen na de uitslag, dus ik had niet echt zin om lang te wachten.
Op één of andere manier voelde het allemaal niet goed, het wachten duurde maar en duurde maar en na ruim een uur wachten liep ik de kamer van de artsen in want het begon me te vervelen.
Dr Bridji Boumediene was in deze kamer en ik vroeg hem wat er aan de hand was, hij werd zenuwachtig en vertelde mij dat ik nog even geduld moest hebben, op dat moment werd ik behoorlijk kwaad want de afgelopen dagen waren er teveel fouten gemaakt, vrijdag geen bloed aanwezig en daar een hele dag op moeten wachten, maandag weggestuurd worden en nu geen arts die Engels spreekt en weer uren wachten.
Ik trok hem aan zijn witte jas over het buro en was erg duidelijk ook al kon hij geen Engels verstaan.
Binnen 5 minuten was hij terug in zijn kamer, zwetend en wel, waar ik niet uit te stampen was, met alle papieren in zijn handen en in zijn kielzoog de meisjes dokter Dr.Oudoux.
Er was paniek en er werd gebeld maar er werd mij niets medegedeeld, dat klopte voor mijn gevoel niet, en dat was weer duidelijk.
Gelijk begreep ik dat mijn bloedplaatjes weer gedaald waren na de bloedtransfusie van afgelopen vrijdag, maandag was het nog 39.000 maar in twee dagen tijd was het gedaald naar 21.000, terwijl het had moeten stijgen.
Mijn witte bloedlichaampjes waren nu ook gedaald naar 17000, het gevaar voor infecties en bloedingen is nu zeer groot.
Er moest gelijk wat gebeuren en er was paniek en dat was duidelijk, voor het eerst alleen, en geen engelse artsen, help!
Na diverse telefoontjes werd er besloten dat ik vanmiddag om 15.30 een bloedtransfusie van bloedplaatjes zou krijgen op de dagbehandeling.
Het andere probleem moest ook opgelost worden, dat mijn witte bloedlichaampjes aangemaakt moeten worden.
Ik zou 5 dagen achter elkaar een injectie krijgen, alleen moest ik die injectie bij een apotheek in het centrum van Nantes maar zelf gaan ophalen en die kost dan 5 x 400,- euro per keer en ik moest hem zelf maar injecteren.
Een volgende explosie was het gevolg.
Hoe kan het, ik ben in behandeling bij hun, maar als er problemen zijn mag ik het zelf oplossen en bekostigen.
Mijn verzekering heeft toestemming voor deze behandeling gegeven en dat houdt in ook de nabehandeling.
De apotheker van het ziekenhuis kwam erbij, nog diverse andere artsen, Prof. Bodiere werd gebeld en het was erg lastig, deze injectie was waarschijnlijk niet aanwezig in het ziekenhuis, ik werd nog bozer, maar toen werd er weer wat bedacht.
Mischien was hij toch aanwezig en dan kon ik 3 dagen op de dagbehandeling de injectie halen, maar ja in het weekend is die gesloten dus voor zaterdag en zondag moest ik dan wel opgenomen worden in het ziekenhuis.
Ik geloofde mijn oren niet, voor een injectie die er in 30 seconde in zit wilden ze me laten opnemen, wat is dat voor burocratie.
Het had te maken met verzekeringen en een financiele kwestie, ik had onder tussen allang besloten me niet te laten opnemen, maar het op zijn beloop te laten tot zaterdag.
Ik wilde weg van deze idiote film en melden ze dat ik om 15.30 terug zou zijn, vol verbazing liet ik ze achter en ben naar het vliegveld gereden om Milika op te halen, waarna we lekker zijn gaan lunchen in Nantes en ik een pedicure heb genomen, ik was zo vol stress.
Rond 15.30 ging mijn telefoon dat Dr.Oudoux op ons zat te wachten, dat werd eens tijd, dacht ik.
Bij binnenkomst liep ze gelijk mee naar de dagbehandeling en na een gesprek met haar en het hoofd van de dagbehandeling was er een oplossing gevonden.
Het ziekenhuis had de injectie en ik kon wo, do en vrijdag de injectie op de dagbehandeling krijgen en za en zondag op de 4de etage van het ziekenhuis, zonder opnamen, dat dat nu zo moeilijk voor ze was!
Uiteindelijk kreeg ik om 16.00 mijn infuus met daaraan de bloedtransfusie van de bloedplaatjes die ruim een uur moest inlopen, ze vertelde dat het maar een half uurtje zou duren, maar net zoals vrijdag duurde het gewoon ruim een uur, weer verkeerde informatie, daarna kreeg ik de injectie van 400,- euro en om 17.30 konden we eindelijk gefrustreerd het ziekenhuis verlaten.
Wel met de afspraak om morgen op de dagbehandeling om 12.00 de injectie te halen.
Emanuelle stond om 18.45 voor ons huisje met haar gezin, we moesten mee naar vrienden die prachtig aan de rivier wonen voor een aperatief en een pizza.
Nou voor uit, even wat anders dan ziekenhuis gedoe, maar niet te lang want de moeheid was weer ingeslagen bij ons beide, Milika moe van het reizen en ik moe van .... ziekenhuis gedoe !
Ik merk nu wel dat ik stramme spieren heb en dat ik vreselijk moe ben.
Morgenochtend blijf ik in bed en om 12.00 bij de dagbehandeling mijn injectie halen, hopelijk zonder problemen.
Liefs Annemieke
Eerst broodjes met ei bakken, koelbox inruimen, en de tassen inpakken met heel veel kleding van mij die ik hier toch niet draag.
Nathan was niet wakker te krijgen maar rond 08.30 hebben we hem dan toch zelf maar wakker gemaakt, anders zouden ze te laat vertrekken.
Samen naar de autoverhuur gereden om een auto voor mij te huren en daar was dan het vreselijk moeilijke moment, afscheid nemen.
Met tranen in mijn ogen knuffelde ik Nathan en hij gaf mij kusjes zoals altijd en zwaaide er lustig op los, hij had totaal niet in de gaten waarom ik zo verdrietig was want zwaaien en kusjes geven is toch leuk.
Na John en Nathan nog een keer geknuffeld te hebben reden ze weg en ja ik moest om 09.00 voor de woensdag check in het ziekenhuis zijn, zelfs bijna vergeten door alle emoties.
Iets over negenen kwam ik daar binnen, de receptie zei mij netjes gedag, na Maandag is dat wel veranderd.
Terwijl ik naar het laboratorium liep zag ik mijn favoriete prikzuster, die trok ik gelijk aan haar arm mee het laboratorium in, ze begreep gelukkig waarom ik dat deed en binnen 5 minuten was ik geprikt en begon het wachten weer.
De wachtkamer inlopende sprak een meisje met een witte jas mij aan dat zij mij vandaag de uitslag zou vertellen want er waren geen andere artsen aanwezig, voor mijn gevoel was ze met haar ontgroening nog bezig.
Mijn verbazing was des te groter want weer geen Dr.Salaun of andere artsen die ik in het begin van de kuur wel steeds ontmoet had en nu zich niet meer lieten zien.
Ondertussen was Milika op het vliegveld van Nantes al geland om 10.00, die zou ik ophalen na de uitslag, dus ik had niet echt zin om lang te wachten.
Op één of andere manier voelde het allemaal niet goed, het wachten duurde maar en duurde maar en na ruim een uur wachten liep ik de kamer van de artsen in want het begon me te vervelen.
Dr Bridji Boumediene was in deze kamer en ik vroeg hem wat er aan de hand was, hij werd zenuwachtig en vertelde mij dat ik nog even geduld moest hebben, op dat moment werd ik behoorlijk kwaad want de afgelopen dagen waren er teveel fouten gemaakt, vrijdag geen bloed aanwezig en daar een hele dag op moeten wachten, maandag weggestuurd worden en nu geen arts die Engels spreekt en weer uren wachten.
Ik trok hem aan zijn witte jas over het buro en was erg duidelijk ook al kon hij geen Engels verstaan.
Binnen 5 minuten was hij terug in zijn kamer, zwetend en wel, waar ik niet uit te stampen was, met alle papieren in zijn handen en in zijn kielzoog de meisjes dokter Dr.Oudoux.
Er was paniek en er werd gebeld maar er werd mij niets medegedeeld, dat klopte voor mijn gevoel niet, en dat was weer duidelijk.
Gelijk begreep ik dat mijn bloedplaatjes weer gedaald waren na de bloedtransfusie van afgelopen vrijdag, maandag was het nog 39.000 maar in twee dagen tijd was het gedaald naar 21.000, terwijl het had moeten stijgen.
Mijn witte bloedlichaampjes waren nu ook gedaald naar 17000, het gevaar voor infecties en bloedingen is nu zeer groot.
Er moest gelijk wat gebeuren en er was paniek en dat was duidelijk, voor het eerst alleen, en geen engelse artsen, help!
Na diverse telefoontjes werd er besloten dat ik vanmiddag om 15.30 een bloedtransfusie van bloedplaatjes zou krijgen op de dagbehandeling.
Het andere probleem moest ook opgelost worden, dat mijn witte bloedlichaampjes aangemaakt moeten worden.
Ik zou 5 dagen achter elkaar een injectie krijgen, alleen moest ik die injectie bij een apotheek in het centrum van Nantes maar zelf gaan ophalen en die kost dan 5 x 400,- euro per keer en ik moest hem zelf maar injecteren.
Een volgende explosie was het gevolg.
Hoe kan het, ik ben in behandeling bij hun, maar als er problemen zijn mag ik het zelf oplossen en bekostigen.
Mijn verzekering heeft toestemming voor deze behandeling gegeven en dat houdt in ook de nabehandeling.
De apotheker van het ziekenhuis kwam erbij, nog diverse andere artsen, Prof. Bodiere werd gebeld en het was erg lastig, deze injectie was waarschijnlijk niet aanwezig in het ziekenhuis, ik werd nog bozer, maar toen werd er weer wat bedacht.
Mischien was hij toch aanwezig en dan kon ik 3 dagen op de dagbehandeling de injectie halen, maar ja in het weekend is die gesloten dus voor zaterdag en zondag moest ik dan wel opgenomen worden in het ziekenhuis.
Ik geloofde mijn oren niet, voor een injectie die er in 30 seconde in zit wilden ze me laten opnemen, wat is dat voor burocratie.
Het had te maken met verzekeringen en een financiele kwestie, ik had onder tussen allang besloten me niet te laten opnemen, maar het op zijn beloop te laten tot zaterdag.
Ik wilde weg van deze idiote film en melden ze dat ik om 15.30 terug zou zijn, vol verbazing liet ik ze achter en ben naar het vliegveld gereden om Milika op te halen, waarna we lekker zijn gaan lunchen in Nantes en ik een pedicure heb genomen, ik was zo vol stress.
Rond 15.30 ging mijn telefoon dat Dr.Oudoux op ons zat te wachten, dat werd eens tijd, dacht ik.
Bij binnenkomst liep ze gelijk mee naar de dagbehandeling en na een gesprek met haar en het hoofd van de dagbehandeling was er een oplossing gevonden.
Het ziekenhuis had de injectie en ik kon wo, do en vrijdag de injectie op de dagbehandeling krijgen en za en zondag op de 4de etage van het ziekenhuis, zonder opnamen, dat dat nu zo moeilijk voor ze was!
Uiteindelijk kreeg ik om 16.00 mijn infuus met daaraan de bloedtransfusie van de bloedplaatjes die ruim een uur moest inlopen, ze vertelde dat het maar een half uurtje zou duren, maar net zoals vrijdag duurde het gewoon ruim een uur, weer verkeerde informatie, daarna kreeg ik de injectie van 400,- euro en om 17.30 konden we eindelijk gefrustreerd het ziekenhuis verlaten.
Wel met de afspraak om morgen op de dagbehandeling om 12.00 de injectie te halen.
Emanuelle stond om 18.45 voor ons huisje met haar gezin, we moesten mee naar vrienden die prachtig aan de rivier wonen voor een aperatief en een pizza.
Nou voor uit, even wat anders dan ziekenhuis gedoe, maar niet te lang want de moeheid was weer ingeslagen bij ons beide, Milika moe van het reizen en ik moe van .... ziekenhuis gedoe !
Ik merk nu wel dat ik stramme spieren heb en dat ik vreselijk moe ben.
Morgenochtend blijf ik in bed en om 12.00 bij de dagbehandeling mijn injectie halen, hopelijk zonder problemen.
Liefs Annemieke
-
25 Juli 2007 - 22:05
Hadas:
Jemig, wat een stressy dag voor je schat, kan begrijpen dat je buiten je lichamelijke moeheid ook geestelijk moe bent, dus ik hoop dat je nu lekker slaapt en uitslaapt! Hou vol hè, die plaatjes gaan gewoon weer omhoog!!!!! Sterkte gewenst met een hele dikke kus x -
25 Juli 2007 - 22:14
Dolly:
Lieve Annemiek, wat een dag voor je, ik leef zeer met je mee. Gelukkig dat je de injectie hebt gekregen, maar wat moet je er voor vechten. Donderdagavond is Nicole er weer, iets om naar uit te kijken. Heel veel liefs, -
25 Juli 2007 - 23:05
Meine:
Lieve Annemiek,
wat een opeen stapeling van ellende en gedoe. Gelukkig heb je uiteindelijk toch je injectie en infuus gekregen.
Blijf volhouden!!!!
Liefs en kus
Meine -
25 Juli 2007 - 23:30
Franklin:
hoi lief,
wat een klote zooi zeg
wees maar voorzichig en neem vooral je rust, je moet niet ziek worden met zo weinig witte bloedlichaampjes
groetje uit mijn laatste nachtje werken
zondag vertrek ik naar normandie en heb ik geen gelegenheid om de ontwikkelingen te lezen, maar in gedachte ben ik bij je
dikke knuffel
Franklin xx -
26 Juli 2007 - 05:29
Kitty & Bram:
En wij maar mopperen dat het in Nederland er zo waardeloos aan toe gaat!!
Al met al Annemieke, ik ben apentrots op je hoe je er mee om gaat. JE BENT EEN KEI!!
Ondanks dat wij niet zo vaak reageren volg ik iedere dag je belevingen. Iedere morgen om 07.00 uur sta je op m'n scherm.
Lieverd, houd je haaks. We leven met je mee.
Liefs en XXX, Kitty & Bram -
26 Juli 2007 - 07:43
Froukje:
Dat die doktoren geen engels spreken, is mij een raadsel. Wat een stress. Hier gaat van alles mis, maar daar had ik nooit verwacht. Zeer zeker niet toen je in het begin zo goed werd begeleid. Hou vol meisie, je kan het, maar toch. Neem je rust. Wij leven met je mee. Niet dat je daar nou zoveel aan zult hebben.
In gedachten zijn wij (wim en ik) steeds bij je.
Dikke kus, Froukje -
26 Juli 2007 - 08:05
Viktor:
Hey kanjer,
Laat je niet kisten door die eikels. Gelukkig komt Nicole snel terug, kun je al je frustraties delen, dat scheelt toch de helft. Wil je even zeggen dat ik super trots op je ben en dat ik aan je denk. Hou vol.... X Viktor. -
26 Juli 2007 - 08:07
Viktor Brand:
Oooh ja trouwens, Dries Roelvink logeert een tijdje bij zn zus..... Gaat niet zo goed thuis... Kmis het om af en toe even het nieuws met je door te nemen. Haha. X -
26 Juli 2007 - 09:20
Christo:
Lieve Annemieke. Wat een gedoe; diep respect hoe jij je hier weer door heenslaat (letterlijk). Hoop dat het de komende dagen beter gaat en dat de injecties zullen aanslaan! Groeten en ik denk aan je. Christo -
26 Juli 2007 - 12:05
Herman:
Knap Annemieke, dat je in de gecompliceerde franse artsen- en ziekenhuiswereld toch binnen 1 dag alles voor elkaar hebt, dat is echt een bovenfranselijke prestatie. Infectie is iets wat je inderdaad moet voorkomen. gezellig spontaan bij mensen langsgaan is emotioneel brood, maar vraag vantevoren of er kleine kinderen zijn, die hebben doorgaans net die beestjes bij je die jij niet wilt hebben. Ook met buren enzo gewoon even iets afstand. Begroeting heeel vriendelijk knikken, geen handen, geen zoenen. Niet stressig mee omgaan, maar wel zorgvuldig. Helaas ook niet teveel zon, zeker niet mid day, want dat vermindert weerstand verder in deze situatie. Boeken en internet, goed rust.
En dan voor de vrolijke noot: jullie zwaartekracht adviezen structureel doorgevoerd dus als ik op het land loop met een kopje koffie in de morgen en het is op.... ja er liggen er nu een aantal. Marianne geeft ook aan dat er zijwaartse zwaartekracht bestaat: als ik mijn kopje op tafel naar haar toeschuif en er valt dan plots zomaar koffie in.
He, sterkte. skype maar als je met de fransen nog ergens vastloopt. groet.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
