Deur dicht
Door: nicole
Blijf op de hoogte en volg annemieke
19 Juni 2007 | Frankrijk, Nantes
En dan zijn de deuren dichtgeklapt, rond 14.00 uur was het zover.
Deze keer waren we op tijd in het ziekenhuis, eigenlijk was het plan
om al eerder te vertrekken, maar ja, hoe gaat zo iets, alles moest toch nog een keer gecheckt en gedubbelcheckt worden in het huisje.
De hutkoffer vol geladen met ongeveer negentig video’s, cursus Frans
voor Nucleair Onderweg, de inhoud van de Prinsengracht bibliotheek,
fotoboeken, 2200 foto’s om nog in te plakken en natuurlijk de laptop.
Ons plan was om ruim op tijd aanwezig te zijn om uit te zoeken of en hoe we een internetverbinding tot stand konden brengen.
Om half tien stonden we boven in de ‘cel’, gewapend met het modum en kabels uit ons huisje en met betrekkelijk weinig kennis hoe zoiets
in een geheel geïsoleerde ruimte te installeren. Draadloos netwerk lukte niet, streng verboden om op het netwerk van het ziekenhuis mee te surfen, dan maar de kabel.
Helaas, weer mis, te simpele gedachte dat de kabel die in het huisje in de muur zo mooi een contact tot stand kan brengen hetzelfde effect zou hebben in het ziekenhuis.
Volgende poging, telefoonkabel, idem ook uit het huisje gejat. Ja, het huisje is volledig gestript voor vertrek. Blijkt toch gvd daar een ander soort plug in de muur te gaan dan in ons huis.
Na het omkopen van de technische dienst die in eerste instantie niet wou meewerken is het gelukt, een kabel die zowel in de laptop paste als in de computer. Maar dan, een inbelnummer, waar haal je dat nou weer vandaan.
Wederom is werkelijk elke computerrelatie in Nederland door onze
vier telefoontjes platgebeld en eureka, mijn eigen totaal niet computer-
nerd Rudy kwam met een inbelnummer van Planet en yes het werkte.
Dus nu heeft Annemieke de mogelijkheid om te skypen, internetten, mailen en noem maar op. Dolgelukkig, want dit verzacht het leed van het isolement van een week.
Inmiddels was het tegen tweeën gelopen en dreigden de doktoren mij samen met A.. op te sluiten. Nou mag ik A. graag, maar om een gehele week samen met haar op een kamer van ongeveer drie bij drie door te brengen onder het genot van een hoop radioactieve straling is zelfs
mij te gortig. Dus ben ik vertokken, moeilijk om de rooie zo achter te
laten.
Inmiddels had ik ongeveer drie treinen daarvoor al op weg moeten zijn
richting Les Pays-Bas. Laatste trein vanuit Nantes nog kunnen halen,
Rennen onder de grond van Paris Montparnasse naar Gare du Nord en
als een zwaar asthmatisch hijgend hert de Thalys ingestormd, waar ik
voor het luttele bedrag van honderdtien euro een staplaats aan de bar
heb weten te bemachtigen.
Zo bar heb ik het nog nooit meegemaakt, maar goed, ik ben nu weer
reizende naar Amsterdam.
Zodra ik te horen krijg dat A. niet meer actief is, en daar bedoel ik
radio-actief mee, want actief blijft zij eeuwig, keer ik op rasse
schreden weer terug naar Nantes (hopelijk met een zitplaats).
Ondertussen kunnen jullie A. blijven bellen, mailen, skypen of whatever,
elk contact met de buitenwereld is welkom.
Tot zover weer vanuit een wiebelende Thalys.
(ligt aan de Thalys, niet aan het hangen aan de bar!)
Deze keer waren we op tijd in het ziekenhuis, eigenlijk was het plan
om al eerder te vertrekken, maar ja, hoe gaat zo iets, alles moest toch nog een keer gecheckt en gedubbelcheckt worden in het huisje.
De hutkoffer vol geladen met ongeveer negentig video’s, cursus Frans
voor Nucleair Onderweg, de inhoud van de Prinsengracht bibliotheek,
fotoboeken, 2200 foto’s om nog in te plakken en natuurlijk de laptop.
Ons plan was om ruim op tijd aanwezig te zijn om uit te zoeken of en hoe we een internetverbinding tot stand konden brengen.
Om half tien stonden we boven in de ‘cel’, gewapend met het modum en kabels uit ons huisje en met betrekkelijk weinig kennis hoe zoiets
in een geheel geïsoleerde ruimte te installeren. Draadloos netwerk lukte niet, streng verboden om op het netwerk van het ziekenhuis mee te surfen, dan maar de kabel.
Helaas, weer mis, te simpele gedachte dat de kabel die in het huisje in de muur zo mooi een contact tot stand kan brengen hetzelfde effect zou hebben in het ziekenhuis.
Volgende poging, telefoonkabel, idem ook uit het huisje gejat. Ja, het huisje is volledig gestript voor vertrek. Blijkt toch gvd daar een ander soort plug in de muur te gaan dan in ons huis.
Na het omkopen van de technische dienst die in eerste instantie niet wou meewerken is het gelukt, een kabel die zowel in de laptop paste als in de computer. Maar dan, een inbelnummer, waar haal je dat nou weer vandaan.
Wederom is werkelijk elke computerrelatie in Nederland door onze
vier telefoontjes platgebeld en eureka, mijn eigen totaal niet computer-
nerd Rudy kwam met een inbelnummer van Planet en yes het werkte.
Dus nu heeft Annemieke de mogelijkheid om te skypen, internetten, mailen en noem maar op. Dolgelukkig, want dit verzacht het leed van het isolement van een week.
Inmiddels was het tegen tweeën gelopen en dreigden de doktoren mij samen met A.. op te sluiten. Nou mag ik A. graag, maar om een gehele week samen met haar op een kamer van ongeveer drie bij drie door te brengen onder het genot van een hoop radioactieve straling is zelfs
mij te gortig. Dus ben ik vertokken, moeilijk om de rooie zo achter te
laten.
Inmiddels had ik ongeveer drie treinen daarvoor al op weg moeten zijn
richting Les Pays-Bas. Laatste trein vanuit Nantes nog kunnen halen,
Rennen onder de grond van Paris Montparnasse naar Gare du Nord en
als een zwaar asthmatisch hijgend hert de Thalys ingestormd, waar ik
voor het luttele bedrag van honderdtien euro een staplaats aan de bar
heb weten te bemachtigen.
Zo bar heb ik het nog nooit meegemaakt, maar goed, ik ben nu weer
reizende naar Amsterdam.
Zodra ik te horen krijg dat A. niet meer actief is, en daar bedoel ik
radio-actief mee, want actief blijft zij eeuwig, keer ik op rasse
schreden weer terug naar Nantes (hopelijk met een zitplaats).
Ondertussen kunnen jullie A. blijven bellen, mailen, skypen of whatever,
elk contact met de buitenwereld is welkom.
Tot zover weer vanuit een wiebelende Thalys.
(ligt aan de Thalys, niet aan het hangen aan de bar!)
-
19 Juni 2007 - 23:48
Joyce Smook-Noach:
beste Annemiek,
ik heb je indertijd bij Rudy en Nicole ontmoet...ik ben de oudste nicht en schoonzusje van Do Zanin...weet je nog?
Ik wens je heel, heel erg veel sterkte tijdens de behandeling en vooral een zeer succesvol genezingsproces. Zelf woon ik een deel van het jaar in het zuiden Frankrijk en heb daar ook wel eens medische zorg nodig. Ik roem in Nederland altijd de kunde van de Franse artsen en zeg dan, dat ik in geval van ziekte overweeg om me daar te laten behandelen. Mijn ervaringen zijn er steeds, dat men er buitengewoon kundig, meelevend en efficient is, het ga je goed, groetjes aan Nicole,
Joyce
-
19 Juni 2007 - 23:57
Liesbeth:
he Nicole, blij dat je weer thuis bent nu mag je nog 3 uurtjes slapen en dan gaat het wekkertje alweer, fijn om je nog even gesproken te hebben en we spreken van de week nog. toedeloe -
20 Juni 2007 - 03:52
Franklin:
Hoi Annemiek,
eerste nacht achter de rug?
ben heel benieuwd hoe dat is. komt er van de verpleging uberhaupt iemand binnen om je eten em drinken te brengen of wordt het onder de deur door geschoven ?
spannende week voor je hoor.
Ik blijf mee leven en positief mee denken
xx Franklin -
20 Juni 2007 - 06:42
Hans&irene:
Lieve Annemieke,
Met totale verbijstering denk ik even terug aan ons gesprek van nu.....
Het idee dat een vage kennis jou belt, of je naar aanleiding van je site het niet te veel lijkt op een echte vakantie...
Nou laat haar lekker eens langskomen en biedt haar aan het ook even te proberen..
, dan weet ze wat ECHT vakantie is.
Nou meissie die onzin wil ik graag publiekelijk delen.....
Fijn te horen dat je in ieder geval de eerste nacht redelijk bent doorgekomen.
Wij werken in ieder geval mee aan jouw survival, straks spreek je vloeiend frans en vind je de artsen en anderen zo leuk en aardig, dat je nog wel eens langs komt, ook juist omdat je dan lekker de franse taal en de leuke inkopen op de markt kan doen.
Morgen bellen we weer, sterkte vandaag,
dikke kus
xxxxx
hans & irene
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
