zondags gevoel
Door: Annemieke
Blijf op de hoogte en volg annemieke
24 Juni 2007 | Frankrijk, Nantes
Gisteren was een off dag.
De mensen die me gisteren hebben gebeld, sorry dat ik niet zo aanspreekbaar was aan de telefoon en kortaf.
Ik had gewoon nergens zin in, en voelde me niet goed in mijn vel zitten.
De ruimte begint me te benauwen, ik heb genoeg gelezen, Beryls verjaardags kado heb ik in elkaar geknutseld en dvds kan ik niet meer zien.
In twee dagen tijd heb ik het gehele eerste seizoen van Desperate Housewives gezien, op aflevering 21, 22 en 23 na, die zatten niet in de box.
Je moet weten ik heb een hekel aan tv kijken, dat vind ik tijdsverspilling, ik kijk alleen alle nieuwe programma's één keer uit vak informatie, zodat ik weet wat er gebeurd in tv land.
Raar ben ik, werken bij televisie en niet houden van tv kijken.
Voor mij zijn er veel meer andere fijnere dingen om te doen, tv kijken stompt ook vaak mensen af.
Ik had deze serie nog nooit gezien, maar het is echt hilarisch geestig en je kan je gedachten even verzetten.
Wie seizoen twee heeft op dvd, daar hou ik me voor aanbevollen, want ik heb nog twee maanden voor de boeg.
Ook voelde ik me gisteren in lichamelijk opzicht niet oke.
Sorry dat ik het gisteren niet tegen jullie gemeld heb, maar dat doe ik vaak achteraf, anders horen jullie dat gezeur van mij aan en dat wil ik niet, daar heeft niemand wat aan.
Vreselijke pijn in mijn buik, jeuk over mijn gehele lichaam en een lamlendig gevoel wat ik niet ken.
Al 5 dagen geen stoelgang gehad en eruit zien alsof ik 4 maanden zwanger ben, niet bevordelijk voor mijn vrouwlijke gevoelens.
Het eten is hier echt prima, vergeleken met de Nederlandse ziekenhuizen, echt frans, dus ik eet drie keer per dag.
Het laden gaat prima, alleen het lossen gaat niet.
Vanochtend heb ik dan toch maar op de bel geduwd zodat er iemand zou komen om een oplossing te geven.
Gelijk een zetpil gekregen, en er gebeurde gelukkig iets wat een kleine opluchting was.
Ik heb vandaag ook besloten dit gevoel overboord te zetten, en de oude Annemieke weer te zijn, hoe ik me ook mag voelen vandaag.
Er is al twee dagen geen alarmbel afgegaan voor de radioaktiviteitsmeting.
Geen idee dus hoe radioaktief ik ben, en of het gedaald is.
Ik ga er wel vanuit dat er morgen wat gebeurd en mocht dat niet zo zijn, ach niets aan de hand.
Deze dag kom ik ook wel door, en al helemaal met mijn dochter die geen school heeft vandaag.
Ze heeft me zeker al 17 keer gebeld, met de vraag van mama wat zal ik aan doen, tot het geweldige verhaal dat Nathan zijn eerste stapjes heeft gezet.
Zo ben ik toch thuis en geniet ik met alles mee, heerlijk zo'n groot meisje die me op de hoogte houdt en Nathan die al gaat lopen.
Dat geeft me juist de kracht voor een goeie dag en door te gaan.
Liefs van een zeurende Annemieke
De mensen die me gisteren hebben gebeld, sorry dat ik niet zo aanspreekbaar was aan de telefoon en kortaf.
Ik had gewoon nergens zin in, en voelde me niet goed in mijn vel zitten.
De ruimte begint me te benauwen, ik heb genoeg gelezen, Beryls verjaardags kado heb ik in elkaar geknutseld en dvds kan ik niet meer zien.
In twee dagen tijd heb ik het gehele eerste seizoen van Desperate Housewives gezien, op aflevering 21, 22 en 23 na, die zatten niet in de box.
Je moet weten ik heb een hekel aan tv kijken, dat vind ik tijdsverspilling, ik kijk alleen alle nieuwe programma's één keer uit vak informatie, zodat ik weet wat er gebeurd in tv land.
Raar ben ik, werken bij televisie en niet houden van tv kijken.
Voor mij zijn er veel meer andere fijnere dingen om te doen, tv kijken stompt ook vaak mensen af.
Ik had deze serie nog nooit gezien, maar het is echt hilarisch geestig en je kan je gedachten even verzetten.
Wie seizoen twee heeft op dvd, daar hou ik me voor aanbevollen, want ik heb nog twee maanden voor de boeg.
Ook voelde ik me gisteren in lichamelijk opzicht niet oke.
Sorry dat ik het gisteren niet tegen jullie gemeld heb, maar dat doe ik vaak achteraf, anders horen jullie dat gezeur van mij aan en dat wil ik niet, daar heeft niemand wat aan.
Vreselijke pijn in mijn buik, jeuk over mijn gehele lichaam en een lamlendig gevoel wat ik niet ken.
Al 5 dagen geen stoelgang gehad en eruit zien alsof ik 4 maanden zwanger ben, niet bevordelijk voor mijn vrouwlijke gevoelens.
Het eten is hier echt prima, vergeleken met de Nederlandse ziekenhuizen, echt frans, dus ik eet drie keer per dag.
Het laden gaat prima, alleen het lossen gaat niet.
Vanochtend heb ik dan toch maar op de bel geduwd zodat er iemand zou komen om een oplossing te geven.
Gelijk een zetpil gekregen, en er gebeurde gelukkig iets wat een kleine opluchting was.
Ik heb vandaag ook besloten dit gevoel overboord te zetten, en de oude Annemieke weer te zijn, hoe ik me ook mag voelen vandaag.
Er is al twee dagen geen alarmbel afgegaan voor de radioaktiviteitsmeting.
Geen idee dus hoe radioaktief ik ben, en of het gedaald is.
Ik ga er wel vanuit dat er morgen wat gebeurd en mocht dat niet zo zijn, ach niets aan de hand.
Deze dag kom ik ook wel door, en al helemaal met mijn dochter die geen school heeft vandaag.
Ze heeft me zeker al 17 keer gebeld, met de vraag van mama wat zal ik aan doen, tot het geweldige verhaal dat Nathan zijn eerste stapjes heeft gezet.
Zo ben ik toch thuis en geniet ik met alles mee, heerlijk zo'n groot meisje die me op de hoogte houdt en Nathan die al gaat lopen.
Dat geeft me juist de kracht voor een goeie dag en door te gaan.
Liefs van een zeurende Annemieke
-
24 Juni 2007 - 09:48
Edith:
Lieve Annemiek,
Waarom zou je niet mogen zeuren ? Als er iemand is die dat mag, ben jij het wel.Zeur maar gewoon lekker tegen iedereen aan, want daar zijn we ook voor en dan heb je zo'n dip weer snel weggewerkt en van je afgeschreven of
-gebeld.
Fantastisch dat Nathan zijn eerste stapjes heeft gezet. Hij zal er nog heel veel gaan zetten, waarvan jij ook getuige zal zijn.
Sterkte, nog ff volhouden. Morgen de VRIJLATING !
Liefs en dikke kus,
Edith & Bob -
24 Juni 2007 - 10:08
Nicole:
lieve Annemieke,
Vertrek over een uurtje, laatste dingen in de Palestijnse gebieden opgeruimd, alle wassen er doorheen gejaagd en toen bij de noord-zuidlijn die boor gaan halen, voor het geval ze je er morgen niet uitlaten.... Past nog net in de handbagage, samen met jouw 20 broeken en 30 fotoboeken van de hema. Hou nog even vol, vanavond ben ik weer in Nantes en morgen kom ik je bevrijden. Gaan meteen samen aan de Sonja Bakker, ik beloof je, je komt als een hele slanke den terug, don't worry, dear.
kus, Nicole -
24 Juni 2007 - 10:37
Fleur:
jij hebt nou echt t recht om te zeuren annemiek!! ga je later nog ff bellen. zit weer lekker in mijn eigen cel haha. ga nog ff voor je rond vragen door dvd's maar misschien dat iemand op de site ze wel heeft, wie weet. wordt geregeld.
kus, fleur -
24 Juni 2007 - 11:42
Meine:
Hoi lief te-weinig-zeurpietje,
als je ziek bent, en/of je ondergaat een behandeling, mag je best uiting geven aan je gevoel, ongemak, pijn of andere klachten! Dat is geen zeuren! Het wordt pas zeuren als je de hele dag niets anders zou doen. Als je niets zegt, kan een ander niets doen, dus druk op dat belletje en laat je lekker volduwen met zetpillen. Een ding is zeker: wat er in zit komt er ook weer uit, inclusief de z-torpedo.
He dappere, nog een nachtje slapen en dan is het zover, mag je weer heerlijk de frisse buitenlucht inademen en kan je meer dan 6 passen vooruit zetten.
Het Annemiek Bevrijdingsfront is onderweg. En zeg nou zelf, wat is meer waard 10 olifanten voor de deur of 1 Nicole!
Sterkte, liefs en dikke kus,
Meine -
24 Juni 2007 - 14:49
Gerda:
Lieve Annemieke!!
eindelijk een berichtje van mij! Maar ik ben een goj,dus heb ik je geen sabbatwens gestuurd, maar ik denk wel aan je!En ik bekijk met toenemende verbazing al die berichten... ik ben van een oudere generatie en het kostte me wel wat moeite om even thuis raken op je web, met al die informatie.Ik wist niet eens dat er zo iets bestond.En wat een humoristische reacties en berichten in al je ellende. Maar... het is nu bijna zover, dat je je cel uitkunt! Wat zal je morgen genieten van "buiten".
Nathan loopt dus als je weer thuiskomt en Beryl leeft helemaal met je mee envele anderen ook,dus dat moet wel helpen!Nog veel sterkte deze avond en nacht en voor morgen een zonnetje erbij!veel liefs van GERDA en tot de volgende keer.
-
24 Juni 2007 - 18:50
Tony:
Lieve Annemiekje, ik hoop van harte dat dit nu eens aankomt, want ik heb je al 5 keer geschreven, maar ik kan de goede knop niet vinden. Je bent dus de flinkste, dapperste mens die ik ken en voor de zoveelste keer zend ik je heel veel liefs. En...met of zonder goede knop: ik denk heeeel veeeel aan je!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
