Vrijdag check
Door: Annemieke
Blijf op de hoogte en volg annemieke
28 Juli 2007 | Frankrijk, Nantes
Na gisterenavond wat een debacle was wat uitgaan betreft, Nicole zal daar zeker meer over vertellen, hadden we het voornemen om vandaag mijn vrijdag check te doen en dan door te rijden naar La Baule en lekker aan het strand met zijn drietjes te gaan lunchen.
Rond 11.00 waren we weer op de "Hopital du jour" voor de bloedcheck en de 400,- euro injectie, Milika riep gelijk al 11.30 staan we buiten, ik bood daar tegenop dat het veel later zou worden en Nicole keek alleen maar, van ik regel het wel.
gelukkig kregen we de vertrouwde kamer 11 (tenslotte het gekkengetal) weer toegewezen met de roze(hoeren) stoelen en was het weer wachten, maar met deze twee dames aan mijn zijde had ik beter moeten weten.
De dames gooide gelijk de stoel tussen de deur, deur open met uitzicht op de zusterspost, dat is de tactiek en het werkt als je je helemaal drapeerd in de deur opening en laten we eerlijk zijn het zijn geen onopvallende typjes.
Nicole met Milika om de beurt naar de zusterspost om te vragen of de injectie er al was en of ik gelijk geprikt kon worden, het werkte binnen een paar minuten was er een verpleegster die deze keer maar 1 buisje bloed afnam, de afspraak was binnen 15 minuten de uitslag te geven, dat was een goed streven.
Surprise, Dr Bridji Boumediene die ik woensdag nog over zijn buro trok stond in de deuropening want verder durfde hij om één of andere reden niet te komen.
Waar wij waren om 10.00 ?, Prof Bodiere was er namelijk om ons te zien, Milika en ik keken elkaar verbaasd aan want afgelopen woensdag werd ons nog medegedeeld dat wij do en vr de gehele ochtend mochten komen voor de injectie en toen ik om Prof. Bodiere vroeg was het absoluut niet mogelijk om haar te zien en een afspraak maken was ook niet mogelijk maar mischien konden we haar maandag ontmoeten, wij waren dus uiterst verbaasd over deze opmerking.
Na 5 minuten kwam de "ijskast" Prof. Bodiere kamer 11 binnen met de opmerking dat ik haar graag wilde spreken, ze had begrepen dat er iets aan de hand was, dat was de juiste cue, mijn hele verhaal kwam eruit van A tot Z en dat ik het een schande vind dat ze me zo behandelen in dit specifieke project, geen afspraak klopt, om maar te zwijgen over de schande van de injectie die ze me wilden laten betalen, en de gigantische wacht tijden, de artsen die geen engels spreken, nou ja ik liep leeg.
Haar verweer was dat het vakantie periode was en dat het eigenlijk lastig allemaal was, waarschijnlijk ook om kanker te hebben in de vakantie.
Daarna riep ze, we are bad, we are bad en dat ik dat vooral niet mocht rond vertellen, dat was haar geweldige engelse uitleg waarschijnlijk voor sorry we hebben een fout gemaakt.
Nadat wij daarna nog vroegen waarom ze niet in het intake gesprek had gemeld dat wij de injectie zelf moesten betalen, ze had ons tenslotte over de injectie verteld, dan weet je van te voren waar je aan toe bent en dan kan je daar rekening mee houden financieel, werd ze echt pissig, al die eerdere patienten hadden het namelijk wel zelf betaald en wij waren de eerste die daar moeilijk over hebben gedaan.
Terwijl Bodiere nog bij ons was kwam de uitslag binnen en het was binnen de 15 minuten, mijn bloedplaatjes waren van 21.000 naar 31.000 gestegen in twee dagen met een bloedplaatjes transfusie, wat dus veel hoger had moeten zijn, en omdat het weekend eraan zit te komen besloten ze toch om nog een bloedplaatjes transfusie te geven omdat het nog meer zou gaan dalen.
Mijn witte bloedlichaampjes waren ondanks de twee injecties van wo en do toch nog gedaald van 17000 naar 15000.
De injectie kreeg ik nadat Prof. Bodiere weg was, Nicole dook weer de verpleegsters post in om te checken waneer de zak bloedplaatjes aanwezig zou zijn voor de transfusie, na twee telefoontjes waar Nicole bij bleef staan was het antwoord bekent 14.30
Ons antwoord daarop was wegwezen tot die tijd en lekker gaan lunchen in Suce sur edre en op tijd weer terug zijn.
Op één of andere manier had ik het moeilijk in mijn hoofd, 3 bloedtransfusies in één week ( vr, wo en vr) was teveel, ik had genoeg van die kanker, ik had genoeg van elke dag ziekenhuis bezoek, ik had genoeg van bloedtransfusies, ik had genoeg van bloedprikken, ik was het zat.
Terwijl ik dan ook in de stoel lag voor klaar voor de transfusie brak ik en stroomden de tranen over mijn wangen sinds lange tijd, Milika en Nicole waren super lief en hadden het gelijk door dat het flink mis was.
De verpleeger die alles naast mij al had voorbereid was een zoetertje en vroeg of hij mocht beginnen, ik knikte ja en daar ging het infuus, gelijk gilde ik het uit en wilde de naald eruit trekken, Nicole en Milika hielden me vast maar mijn twee benen schenen wel het één en ander geraakt te hebben, binnen een mum van tijd stond er wel erg veel verpleegend personeel om me heen.
Hij had`geprobeerd het infuus in mijn hand in te brengen maar dat was te pijnlijk, er werd nog een poging ondernomen in de binnenkant van mijn elleboog en gelukkig het lukte.
Ik was doodmoe, ik had het koud en rilde, het infuus liep in, ik kreeg dekentjes over me heen en viel in slaap, na een uur was het gelukkig afgelopen en mochten we kamer 11 verlaten.
Ik liep als een zombie met mijn prive verplegend personeel mee naar de auto en kon niet wachten om mijn bedje thuis in te gaan, na een paar uur heerlijk geslapen te hebben kwam ik beneden.
Daar was nog een patient, Milika zat met een ijszak op haar hoofd, Nicole was vergeten dat Milika de boodschappen uit de achterbak haalde en gooide de klep dicht, oeps veel bloed en een gat in haar hoofd, Milika lachte zich rot de gek.
Daar zaten we dan, de patienten in onze huiskleren op de bank en Nicole die ons aan het verzorgen was, het niveau werd gelijk met dank aan Milika een 5 sterren hotel.
De hele avond op het terrasje voor ons huisje, door Nicole bediend, champagne, toostjes, kaas, pasta magnifico, en veel vers fruit.
Milika en ik zijn weer iets bijgetrokken en we genieten van Nicole, we hebben een heerlijke gezellige avond en genoeg om over te praten, 3 top vrouwen bij elkaar, bijna sex in the city en dat gaan we nu dan maar ook bekijken.
Liefs en slaap lekker na weer een heftige dag.
Kus Annemieke
Rond 11.00 waren we weer op de "Hopital du jour" voor de bloedcheck en de 400,- euro injectie, Milika riep gelijk al 11.30 staan we buiten, ik bood daar tegenop dat het veel later zou worden en Nicole keek alleen maar, van ik regel het wel.
gelukkig kregen we de vertrouwde kamer 11 (tenslotte het gekkengetal) weer toegewezen met de roze(hoeren) stoelen en was het weer wachten, maar met deze twee dames aan mijn zijde had ik beter moeten weten.
De dames gooide gelijk de stoel tussen de deur, deur open met uitzicht op de zusterspost, dat is de tactiek en het werkt als je je helemaal drapeerd in de deur opening en laten we eerlijk zijn het zijn geen onopvallende typjes.
Nicole met Milika om de beurt naar de zusterspost om te vragen of de injectie er al was en of ik gelijk geprikt kon worden, het werkte binnen een paar minuten was er een verpleegster die deze keer maar 1 buisje bloed afnam, de afspraak was binnen 15 minuten de uitslag te geven, dat was een goed streven.
Surprise, Dr Bridji Boumediene die ik woensdag nog over zijn buro trok stond in de deuropening want verder durfde hij om één of andere reden niet te komen.
Waar wij waren om 10.00 ?, Prof Bodiere was er namelijk om ons te zien, Milika en ik keken elkaar verbaasd aan want afgelopen woensdag werd ons nog medegedeeld dat wij do en vr de gehele ochtend mochten komen voor de injectie en toen ik om Prof. Bodiere vroeg was het absoluut niet mogelijk om haar te zien en een afspraak maken was ook niet mogelijk maar mischien konden we haar maandag ontmoeten, wij waren dus uiterst verbaasd over deze opmerking.
Na 5 minuten kwam de "ijskast" Prof. Bodiere kamer 11 binnen met de opmerking dat ik haar graag wilde spreken, ze had begrepen dat er iets aan de hand was, dat was de juiste cue, mijn hele verhaal kwam eruit van A tot Z en dat ik het een schande vind dat ze me zo behandelen in dit specifieke project, geen afspraak klopt, om maar te zwijgen over de schande van de injectie die ze me wilden laten betalen, en de gigantische wacht tijden, de artsen die geen engels spreken, nou ja ik liep leeg.
Haar verweer was dat het vakantie periode was en dat het eigenlijk lastig allemaal was, waarschijnlijk ook om kanker te hebben in de vakantie.
Daarna riep ze, we are bad, we are bad en dat ik dat vooral niet mocht rond vertellen, dat was haar geweldige engelse uitleg waarschijnlijk voor sorry we hebben een fout gemaakt.
Nadat wij daarna nog vroegen waarom ze niet in het intake gesprek had gemeld dat wij de injectie zelf moesten betalen, ze had ons tenslotte over de injectie verteld, dan weet je van te voren waar je aan toe bent en dan kan je daar rekening mee houden financieel, werd ze echt pissig, al die eerdere patienten hadden het namelijk wel zelf betaald en wij waren de eerste die daar moeilijk over hebben gedaan.
Terwijl Bodiere nog bij ons was kwam de uitslag binnen en het was binnen de 15 minuten, mijn bloedplaatjes waren van 21.000 naar 31.000 gestegen in twee dagen met een bloedplaatjes transfusie, wat dus veel hoger had moeten zijn, en omdat het weekend eraan zit te komen besloten ze toch om nog een bloedplaatjes transfusie te geven omdat het nog meer zou gaan dalen.
Mijn witte bloedlichaampjes waren ondanks de twee injecties van wo en do toch nog gedaald van 17000 naar 15000.
De injectie kreeg ik nadat Prof. Bodiere weg was, Nicole dook weer de verpleegsters post in om te checken waneer de zak bloedplaatjes aanwezig zou zijn voor de transfusie, na twee telefoontjes waar Nicole bij bleef staan was het antwoord bekent 14.30
Ons antwoord daarop was wegwezen tot die tijd en lekker gaan lunchen in Suce sur edre en op tijd weer terug zijn.
Op één of andere manier had ik het moeilijk in mijn hoofd, 3 bloedtransfusies in één week ( vr, wo en vr) was teveel, ik had genoeg van die kanker, ik had genoeg van elke dag ziekenhuis bezoek, ik had genoeg van bloedtransfusies, ik had genoeg van bloedprikken, ik was het zat.
Terwijl ik dan ook in de stoel lag voor klaar voor de transfusie brak ik en stroomden de tranen over mijn wangen sinds lange tijd, Milika en Nicole waren super lief en hadden het gelijk door dat het flink mis was.
De verpleeger die alles naast mij al had voorbereid was een zoetertje en vroeg of hij mocht beginnen, ik knikte ja en daar ging het infuus, gelijk gilde ik het uit en wilde de naald eruit trekken, Nicole en Milika hielden me vast maar mijn twee benen schenen wel het één en ander geraakt te hebben, binnen een mum van tijd stond er wel erg veel verpleegend personeel om me heen.
Hij had`geprobeerd het infuus in mijn hand in te brengen maar dat was te pijnlijk, er werd nog een poging ondernomen in de binnenkant van mijn elleboog en gelukkig het lukte.
Ik was doodmoe, ik had het koud en rilde, het infuus liep in, ik kreeg dekentjes over me heen en viel in slaap, na een uur was het gelukkig afgelopen en mochten we kamer 11 verlaten.
Ik liep als een zombie met mijn prive verplegend personeel mee naar de auto en kon niet wachten om mijn bedje thuis in te gaan, na een paar uur heerlijk geslapen te hebben kwam ik beneden.
Daar was nog een patient, Milika zat met een ijszak op haar hoofd, Nicole was vergeten dat Milika de boodschappen uit de achterbak haalde en gooide de klep dicht, oeps veel bloed en een gat in haar hoofd, Milika lachte zich rot de gek.
Daar zaten we dan, de patienten in onze huiskleren op de bank en Nicole die ons aan het verzorgen was, het niveau werd gelijk met dank aan Milika een 5 sterren hotel.
De hele avond op het terrasje voor ons huisje, door Nicole bediend, champagne, toostjes, kaas, pasta magnifico, en veel vers fruit.
Milika en ik zijn weer iets bijgetrokken en we genieten van Nicole, we hebben een heerlijke gezellige avond en genoeg om over te praten, 3 top vrouwen bij elkaar, bijna sex in the city en dat gaan we nu dan maar ook bekijken.
Liefs en slaap lekker na weer een heftige dag.
Kus Annemieke
-
27 Juli 2007 - 23:09
Dolly:
Arme Annemiek, wat een rot dag is het voor je geweest, maar gelukkig dat je Nicole en Milika hebt. De dingen gaan nooit als wij hopen, gewoon prettig en goed. Nu maar weer wachten op de volgende uitslagen - maandag? Houd moed, het gaat lukken, heel veel liefs, Dolly -
28 Juli 2007 - 05:55
Viktor Brand:
Lieve Annemieke, Wat een verhaal. Klinkt echt als de slechtste horrorfilm die ik ooit gezien heb. Alleen "Dries the movie" zou wel eens erger kunnen zijn. Hou vol tijgert en gooi die tranen er lekker uit zo nu en dan. Ooooh ja, Roef (van Marianne) heeft een solo single uit.... "jump maar op"!!! Hij heet tegenwoordig Total Roef! Deze info wilde ik je toch niet onthouden! Denk aan je, X Vik. -
28 Juli 2007 - 09:12
Bob Spaan:
Lieve Annemiek,
Wat jij allemaal moet doormaken ongelofelijk godeverdomme wat ik niet snap is dat jij een zeldzame kanker hebt en ik dacht dat je daardoor toch een specilale behandeling moet hebben en niet zo een kuttige bedoening als ik van je hoor ,het lijkt wel of ze daar langs elkaar werken en de een niet weet wat de ander doet, jezus het lijkt wel nederland.
Het is maar goed dat je je mond open trekt je hebt tenslotte amaar 1 lijf en die is toevallig wel van jou dus NEEM NIKS schat.
Ik wens je alle sterkte en blijf knokken schat, een dikke kus van mij ,
Bob Spaan -
28 Juli 2007 - 14:14
Vera Bondy:
Een keer maar heb ik Annemieke life mogen meemaken en ik was meteen verkocht: wat een levenslust, wat een energie!
Maar ja... Dat was februari - weliswaar 2007 maar toch alweer bijna een half jaar geleden - en daarna alleen nog wat incidentele mailtjes.
Ik schrok me dus het overbekende apezuur, Annemieke, toen jouw mail vandaag mij de link toeschoof naar je tegenwoordige conditie, je verblijfsplaats, de behandlingen in medisch en verzorgend opzicht.
Maar ook zo veel bewondering voor jou en je vriendinnen!
Vandaag was ik voor het eerst sinds Jom Kippur weer in "mijn" sjoel in Amsterdam (tussendoor nog een enkele keer, als ik mijn hoogbejaarde ouders in Wenen bezocht, daar in de Biedermeier-synagoge).
Merkte vandaag, dat ik behoorlijk vervreemd was geraakt in een aantal jaren: een nieuw gebedsboek, een waarnemend toekomstige vrouwelijke rabbijn (want in het laatste jaar van haar opleiding), een wat merkwaardige zomeropstelling opdat de door vakantie-uittochten lege plaatsen niet al te veel zouden opvallen.
Tja... en waarom ging ik vandaag weer en waarom meld ik dit nu aan jou, Annemieke?
Om met het tweede te beginnen: het is de eerste Sjabbat na Tisha Be-aw en dan wordt de mooiste Haftara van het hele jaar gelezen "Troost, troost mijn volk..." en hoe toepasselijk zijn deze woorden toch voor jou nu. Je mag best getroost worden, een schouder krijgen om eens flink uit te huilen met alle ellende van nu, al die tientallen kleinere en grotere slordigheden en overige tegenvallers. (Al begrijp ik best, dat je er niet aan wilt toegeven en liever sterk en grappend verder gaat.)
Maar ik ging ook weer eens naar sjoel omdat mijn kleindochter aankomende februari Bat Mitzwah wordt (In Shae Allah zou ik bijna op z'n "Frans" zeggen) en ik dan een actieve rol tijdens de dienst zal mogen spelen.
Bat Mitzwah... dat klinkt zo normaal, is het bij ons echter niet. Mijn vader groeide op in een bijna volkomen geseculariseerd ouderlijk gezin; ik kon nog net achterhalen dat hij op de correcte datum besneden was en wat zijn Joodse naam is. Zelf wist hij dat niet en hij wil het ook nog steeds niet weten...
Mijn moeder komt als jongste van drie kinderen uit een bijna volledig geassimileerd ouderlijk gezin voort (ondanks de assimilatie hebben de ouders uiteraard de Shoa niet overleefd) maar met orthodoxe grootouders die erop toe zagen, dat de broer van mijn moeder Bar Mitzwah werd. Dat zal dan in 1924 of 1925 zijn gebeurd. En sindsdien dus niemand meer in onze familie want de zuster van mijn moeder trouwde een niet-Joodse Engelsman en hun zoons weten net aan dat er wat Jodendom door de achtergrond speelt; maar een Joodse identiteit - ho maar. Net zo min als mijn "siblings". De broer van mijn moeder - destijds naar Columbia gevlucht en met een Joodse vrouw getrouwd - heeft alleen twee dochters die in de orthodoxe gemeente daar nooit religieuze volwassenheid ten toon konden spreiden.
Afijn, de Bat Mitzwah van mijn kleindochter Shoshanah (haar Joodse naam) zal dus ook in historisch opzicht een grootse gebeurtenis worden en ik vond het dus tijd worden om met mijn eigen voorbereiding te beginnen.
Annemieke, ik schrijf dit alleen maar om te laten zien dat het leven doorgaat, om jou een beetje deelgenote te maken van mijn leventje hier EN om je uit te nodigen om, mocht het voor jou mogelijk zijn, op de laatste Sjabbat van februari in de t.z.t. tijdelijke huisvesting van de LJG de gebeurtenis bij te wonen.
Heel veel sterkte en ik wens die artsen daar in het Franse veel succes en hier en daar wat meer professionaliteit.
Liefs,
Vera
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
